Titanic w nowej odsłonie

Teatrzyk Ziemia Obiecana przedstawia:

 „TITANIC w nowej odsłonie”

Osoby:

-Parys

-Helena

&deska

(Romantyczny zachód słońca, Parys i Helena siedzą obok siebie)

Helena:

Muszę Ci się do czegoś przyznać. Nie kocham Cię i nigdy nie kochałam.

Parys:

Cudownie. To niby czemu się mną tak podjarałaś, że zwiałaś od tego swojego?

Helena:

Bo miałam go dosyć i chciałam przeżyć morską przygodę.

Parys:

Oh! Jakoś muszę to ogarnąć, ale i tak mi trochę smutno.

Helena:

No dobra, ale czekaj… widzisz? Nasza łódź przecieka.

Parys (do siebie):

Na zawsze pozostanę nieszczęśliwy… Naraziłem się temu grubasowi, chciałem być jak bohater z tego filmu, co ostatnio oglądałem w cinema- city. Kurde, nawet tytułu zapomniałem.

Helena:

Uspokój się! Zaraz utoniemy!

Parys:

Masz rację, utonę w marzeniach, aby na zawsze być z Tobą, utonę, bo Ty tego nie chcesz.

Helena:

Aaaa! Parys, kawałek łodzi odpadł! Ratunku!

Parys:

Czekaj sekundę, muszę tylko zrobić selfie na pocieszenie, żebym docenił swoje piękno na nowo.   

Helena:

Parys, Parys, mówiłeś, że będziesz moim oparciem w trudnych chwilach…

Parys (w tym momencie otrząsnął się):

Kochanie, gdzie jesteś? Hela! No mówiłem, ale przecież jak skoczę na twoją deskę, to utonę.

Helena:

 Ja też, kretynie. Ale ty masz prawie całą łódź, a ja jedną deskę, moją ostatnią deskę ratunku.

Parys (odwraca się i mówi do siebie):

Już sobie przypomniałem! To był „Titanic”, ahh ta Rose, nie wzięła go na te drzwi, choć zmieściłby się, co za egoistka.

Helena (przerażona):

Parys! Parys!

Parys:

I jeszcze krzyczała jego imię, żeby nie odchodził.

Helena:

Parysie, odchodzę…

Parys (zdezorientowany):

Moment! Co ty powiedziałaś?!

(Parys wychyla się przez burtę i patrzy, jak ukochana tonie w odmętach wodnych. Zaczyna okropnie szlochać.)

Kurtyna opada.

                                                                                                                                        Natalka, Karolina